![\"\"](\"https:\/\/www.antillia.be\/blog\/wp-content\/uploads\/2019\/01\/Pallieterke.jpg\")
<\/a><\/p>\n<\/p>\n
Vrijdag 12 mei overleed te Duffel, dr. juris Ferdinand V.: letterkundige, schilder, met land en volk verbonden gedurende een lang en soms bewogen leven. We vernamen het nieuws met weemoed, nadat V., donderdag 18 dezer, begraven was op het kerkhof van zijn geboortestad Oostende. Het gebeurde in totale intimiteit, zoals hij het zelf uitdrukkelijk had gewild.<\/em> In haar “Brieven aan Nand” (26 mei 1989)<\/span> schrijft Sim hierover het volgende:<\/p>\n “In Pallieterke staat een heel lang bericht over jou.\u00a0 Mooi.\u00a0 Je zou het zeker geapprecieerd hebben.\u00a0 Hoe kon de schrijver zo duidelijk weet hebben van je houding tijdens je bezetting en je verdediging met zelfs de verzachtende omstandigheid van het vonnis \u201comdat hij in opstand kwam tegen de verknechting van ons volk tegen het nazi \u201dimperialisme\u201d.\u00a0 Je weet je hebt het zo dikwijls herhaald.”<\/p>\n En op 12 juni 1989:<\/p>\n “Ik heb een brief gekregen van schrijver van het artikel in Pallieterke.\u00a0 Het is Hektor De Bruyne<\/a>, oud-minister en ere-senator.\u00a0 Ik voelde dat hij je zeer na was in geest en gedachten.\u00a0 Hij vroeg me niemand mede te delen dat hij steller van het in memoriam was omdat hij er dingen in vermeldde die vertrouwelijk uit het repressiedossier kwamen.\u00a0 Hij had immers vroegere magistraten als collega in de senaat gekend, hij bedoelde waarschijnlijk\u00a0W. Calewaert<\/a> die voor jou ooit de doodstraf vroeg.”<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Artikel verschenen in het weekblad\u00a0 “’t Pallieterke” nav het overlijden van Nand, mei 1989 Vrijdag 12 mei overleed te Duffel, dr. juris Ferdinand V.: letterkundige, schilder, met land en volk verbonden gedurende een lang en soms bewogen leven. We vernamen het nieuws met weemoed, nadat V., donderdag 18 dezer, begraven was op het kerkhof … <\/p>\n
\nV. is steeds een stil, ietwat stug en in zichzelf gekeerd kalm man geweest. In deze tijd van \u201cpublic relations\u201d en luidruchtige ambities, ook in een kunstenaarsleven, was hij een van de laatsten die het podium vermeed.<\/em>
\nF. V. is een merkwaardig mens geweest. Van in de jaren dertig was hij wat men thans een ge\u00ebngageerd vruchtbaar dichter heet, in wiens werk een hele toenmalige jonge generatie zich herkende. Hij sprak uit wat duizenden Vlamingen verwachten: een drang naar Dietse en Noorse grootheid, de epiek van de zee, in de lijn van Rodenbach, over Ren\u00e9 Declercq, Wiens Moens, Verschaeve. <\/em>
\nDit heeft geleid tot een thans schijnbaar afgesloten periode van de literatuur, maar waaraan vrijwel alle Vlaamse tussenoorlogse dichters, op enkele uitzonderingen na, min of meer schatplichtig waren. Vanaf zijn eerste bundel (\u201cZeeland\u201d in 1934) vertegenwoordigde, schreef en leefde V. in de sfeer van de grote sagen en mythen uit de wereldgeschiedenis, en was hij tevens en vanzelfsprekend nationalist, die nooit aarzelde om zich als dusdanig te bekennen.<\/em>
\nWe hopen op zijn betekenis als kunstenaar nog nader te kunnen terugkomen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog schreef F. V. \u00a0zoals hij steeds had gedaan, en bleef hij wie hij was. Het lag in de toenmalige logica \u2013 of gebrek aan logica? \u2013 dat hij na september 1944 werd aangehouden, in de gevangenis werd opgesloten en voor de Krijgsraad moest verschijnen als medewerker van \u201cVolk en Staat\u201d.<\/em>
\nHet werd voor hem een zeer bevreemdend proces. Men kon hem enkel niets anders ten laste leggen dan wat hij geschreven had, en zijn vaste medewerking aan de radio: het N.I.R. Zijn politieke bindingen waren duidelijk, maar het nastreven van een bepaalde politieke struktuur lag niet in V.\u2019s aard. E\u00e9n van die paradoksen van de na-oorlogse \u201crechtspleging\u201d bestond erin dat de beschuldiging, voor wie V. blijkbaar een onbekende was, hem anvankelijk met ene totaal onverantwoorde en nutteloze grofheid aanviel. Zelfs in die eerste na-oorlogse periode vonden veel magistraten en advokaten in het Antwerpse gerechtshof dit al te bar. De auditeur voelde zich op een verkeerd spoor, aarzelde, erkende zelf, zoals het in de tekst van het vonnis van 30 januari te lezen staat: \u201cV.\u2019s zelfstandige evolutie, vooral gedurende zijn werkzaamheid aan het N.I.R. in de zin van een opstand tegen een algehele verknechting aan het nazisme.\u201d Een \u201cverzachtende omstandigheid\u201d die in die jaren zelden aanvaard werd. De veroordeling luidde: \u201c12 jaar gewone hechtenis\u201d. Dat was toenmaals een licht vonnis\u2026 Ironie der geschiedenis: V.\u2019s brochure \u201cIk was in Katyn\u201d werd tegen hem ingeroepen!<\/em>
\nHet auditoraat vond het daarna beter het \u201cgeval V.\u201d los te maken van het proces van \u201cVolk en Staat\u201d. Voor het krijgshof was F. V. er niet meer bij. Hij werd afzonderlijk tot vier jaar veroordeeld. In 1964 werd hij in eer hersteld.<\/em>
\nDr. F. V. \u00a0is steeds een geacht man geweest, ook in kringen die zijn overtuiging niet deelden. De bekende fransschrijvende Suzanne Lilar, wier echtgenoot na de oorlog een tijdlang minister van Justitie is geweest, korrespondeerde met V. tijdens diens verblijf in de Antwerpse gevangenis.
\nVele ambitieuze kunstenaars hebben nooit de menselijke waardering en relaties tot stand kunnen brengen die V. niet opzettelijk heeft nagestreefd, maar die hij te danken had aan zijn werk, aan zijn louter onbaatzuchtige persoonlijkheid, zijn afkeer voor intriges, zijn trouw aan de Vlaamsnationale zaak, waaraan hij zonder luidruchtigheid tot zijn dood trouw is gebleven.<\/em>
\nHij was een veelzijdige persoonlijkheid, die de wereldliteratuur grondig kende en meerdere internationale talen volmaakt beheerste. Na zijn vrijlating werd hij te Brussel in dienst genomen door een filmmaatschappij waarvan de directie zijn meningen zeker niet deelde, maar die een talentvol tekstschrijver en vertaler nodig had. Over dit aspect van zijn leven werd weinig gezegd. Zoals er ook zelden gewag wordt gemaakt van V.\u2019s prachtige klassieke gedichten, waarin de geest der Griekse en Latijnse Antieken tot leven komt. Hoeveel Nederlandstalige dichters kunnen op hun palmares een gedicht vermelden zoals \u201cDe Dood van Pan\u201d, waarmee F. V. in 1975 zijn dichtbundel \u201cDe Geuzenpenning\u201d inleidde?<\/em>
\nAan de familie V. maken we ons innig rouwbeklag over.
\nDr. F. V. hoeft het oordeel van de huidige en toekomstige literatuurhistorici niet te vrezen. Als vele kunstenaars zullen vergeten zijn, zal zijn naam vermeld blijven als die van een strijdbaar dichter, een humanist die de antieken en modernen veel beter kende dan menig briljant “causeur\u201d; een stil kunstenaar wiens leuze kon geweest zijn: \u201cMeer zijn dan schijnen\u201d.<\/em><\/p>\n
\n