![\"\"](\"https:\/\/www.antillia.be\/blog\/wp-content\/uploads\/2019\/01\/13.jpg\")
<\/a><\/p>\n2002<\/strong><\/p>\n Ode aan de vriendschap en de droomreizen<\/strong><\/p>\n Zo zeldzaam is de echte vriend Van verre reizen eindloos bomen De reismicroob heeft ons gebeten, Hellas, Oud-Griekenland verkennen, We reizen vrienden met elkaar, O Vriendschap is er schoner gave En komt de laatste bocht in zicht (*) Het verhaal van Hatsjepsoet (1479-1457 vr Chr.) en haar beroemde handelsmissie uit Poent kan je hier<\/span><\/span><\/a> lezen<\/p>\n 18 augustus 2004<\/strong><\/p>\n (het gedicht is veel langer, de strofen die betrekking hebben op enkele toehoorders met persoonlijke anekdotes zijn verwijderd)<\/em><\/p>\n Rijmelarij op mijn 85\u00a0<\/em><\/strong><\/p>\n Ooit hoorde ik een droevig lied, Het zeldzaam kruid tegen verdriet Daar zaten ze de hoogbejaarden, \u2018k Kon kalm \u2019t antiek bureau aanschouwen En toen ik even d\u2019ogen sloot De onheilstijden kwamen nader, In \u2019t Wingse dal van \u2019t veilig nest, Gezegend die de leeftijdsgrens De kwaaltjes van de leeftijd De oudjes staren door de ramen We hebben onze tijd gehad, Wie vult de trage dagen aan, Ver van de stad en de gevaren En toen de oorlog was verdwenen Met dank voor zoveel hartelijkheid \u201cEn komt de laatste bocht in zicht (*) “er bestaat geen medicijn…”: het citaat komt uit het lied “Cirkels” (1968) van Herman Van Veen, de tekst werd geschreven door Rob Chrispijn, het lied zelf is een Nederlandse versie van het originele “The windmills of your mind<\/span><\/a>” uit 1968 (muziek: Michel Legrand, tekst Allan & Marilyn Bergman)<\/p>\n
\ngelukkig wie die parel vindt
\nen bij een roemer malse wijn
\ndan klinken op het samenzijn.
\nOver problemen peroreren,
\nonze idee duchtig verweren;
\nmet wijze teksten ons verpozen
\ndie we met zorg hebben gekozen
\nfilosoferen, redeneren
\nen Marx en Hegel confronteren
\nmet Kierkegaard spijts alles hopen
\nen d\u2019existentie niet ontlopen.
\nVan Schopenhauer ons onthouden
\ndie van de vrouwen niet kon houden;
\nen uitgelezen boeken kopen
\nze uitlenen en dan maar hopen
\nde restitutie niet \u2019t ontlopen!<\/p>\n
\nen thuiskomen in onze dromen
\nen dan weer plannen voorbereiden
\nin deze gure wintertijden
\nnaar de geboden voordeelprijzen.
\nAan blonde kusten samen toeven
\nwaar palmen in de zeewind zoeven\u2026
\nKa\u00efro zien en mijmerend traag ontroerd,
\nbehoedzaam blijven staan
\nbij Toet-Ankh-Amons sarcofaag
\nen dan naar El Amarna reizen
\nde resten van de tempel wijzen.
\nO Echnaton gij onbegrepen
\nuw zonnedroom in puin gereten
\nmaar als een feniks weer verrezen.
\nIn El Bahari wierook weten
\ndie voor Hatjepsut uit de buurt van Poent
\nnaar haar werd doorgestuurd (*).<\/p>\n
\nItali\u00eb gaan we niet vergeten.
\nEerst lieflijk Firenze boeken,
\nd\u2019Uffizia dagenlang bezoeken.
\nIn Boboli\u2019s tuinen ons verpozen
\nen \u2019t panorama luidkeels eren
\nen onze lires ruim verteren.
\nIn Rome Paulus\u2019 zegen vragen,
\nde zeven heuvelen ontwaren
\nhet forum en veel kathedralen,
\nin Pompe\u00ef de straat der lusten
\nmet schroom betreden en daar rusten,
\nmaar even,\u00a0 mijmrend dromen,
\nwant in \u2019t zuiden lokt de overkant:<\/p>\n
\naan hittegolven moeizaam wennen,
\nAcropolis: de stoere rots
\nbaker onze culturentrots.
\nEn eeuwen vlieden traag voorbij,
\nwe zien de filosofenrij:
\nSocrates spreekt zijn klare taal,
\nhet gif: het eind van zijn verhaal,
\nmaar Plato had zijn woord vergaard
\nen voor het nageslacht bewaard.
\nFidas, Muron, kunstenaars roemen,
\nonmogelijk allen op te noemen.
\nWe horen Leonidas prijzen zijn falanx,
\nd\u2019elite der wijzen
\ndie tot het laatste offerbloed
\ngetuigt hoe de held sterven moet.<\/p>\n
\nbehoeden ieder voor gevaar
\nverdragen alle kleine kantjes
\nen sussen lieflijk misverstandjes.<\/p>\n
\naan deze nectar zich te laven?
\nAls vreugd\u2019 en voorspoed u verlaat
\nis er de vriend, de toeverlaat
\nhij is de steun die niet versaagt,
\ndie trouw hoog in het vaandel draagt,
\nde echte vriend uw tweelingbroeder,
\nvoor elk gevaar is hij uw hoeder,
\nhij is de rots in bange dagen,
\nhij wil voor u zijn leven wagen
\nen treurt met u bij elk gemis
\nde saam gedragen droefenis,
\nhij deelt met u zijn kloeke buit
\nen waarborgt u zijn vast besluit,
\nheeft ene Cresus goud met hopen,
\nnimmer kan hij vriendschap kopen.
\nGelukkig dus die niet vergeet,
\nde ware schat die vriendschap heet.
\nEn zijn we eindelijk thuisgekomen
\nuit het wanenland der dromen
\nnog dobbert \u2019s levens bootje voort,
\nwe glijden samen onverstoord
\ngeen enkel stopsein houdt ons stil,
\nwe wuiven \u2019t jaar uit en weer in.<\/p>\n
\nstuur dan de vrienden dit bericht:
\nde reis gaat naar het Eeuwig Licht,
\ndaar wacht op u aan d’overkant
\nnog hechter dan de aardse band
\nde Vriendschap in \u2019t Beloofde Land.<\/p>\n
\nhet stemde mij melancholiek
\nEr was zo \u2019t schijnt \u201cgeen medicijn<\/span>
\ntegen het oud en eenzaam zijn<\/span>\u201d (*).<\/p>\n
\ngroeit ergens maar je moet het vinden
\nZoals hier weer bij d\u2019oude vrienden,
\nin dit oudsher dierbaar oord
\nDe plek waar de herinnering klijft,
\nik zoek vergeefs naar \u2019t juiste woord
\n\u2019t gevoel dat mij overblijft
\nvan buurschap, meer dan veertig jaren
\ngeleefd in vreugd, gedeelde zorgen,
\nkralen der jaren die ik gaarde
\nsluit ik nu af bij d\u2019hoogbejaarden.
\nIk hoor de stille commentaren:
\n\u201cDie, leeft ze nog? Ze heeft het lang geflikt,
\nen in de wiege niet gestikt!
\nEn zag je toen ze net vertrok:
\nze gaat begot nog zonder stok\u2026
\n– Maar nee, ze rijdt nog met de wagen.
\nEn ziet ze nog wel goed daarvoor?
\n– We zullen het haar eens vragen.
\nWant ohjee\u2026 een haperend gevaar!
\n– Ja, maar z\u2019is geopeeerd van staar.\u201d
\n\u201cDat zal ik ook eens moeten vragen\u201d,
\nzei mijn vriendin, toen we tesamen
\nons uitje zaten te beramen
\nop die verzengde zomerdag
\nmet pollevies (**), m\u2019n nieuwe tas,
\nop weg naar een Leuvens terras.<\/p>\n
\nnippend aan een verkoelend glas,
\nterwijl ze doelloos voor zich staarden.<\/p>\n
\nZe pronkten met hun safe-inhouden,
\nde dames \u2019t gros van het geheel
\nde naakte armen mollig bloot
\nof schraperig met wat vel te veel,
\ntoen plots een heer aarzelend verscheen,
\nschoven de dames wat opzij
\nde schaduw zoekend op een rij
\nkirden ze vrolijk om hen heen
\nwijl hij ze groette \u00e9\u00e9n voor \u00e9\u00e9n.
\nDe overmaatse playboy kon nu
\nzicht hebben op hun balkon,
\ndat weelderig in het tikje zon
\nlaattijdig nog begeren kon.
\nDe playboy kon het nog eens wagen
\nzoals ooit in zijn beste jaren.
\nMet breed uitdijende gebaren
\nhoorden we een sliert van zijn verhalen.
\nZijn kinderen hadden \u2019t ver gebracht
\ntot in de verste werelddelen,
\n\u00e9\u00e9n was chirurg, was zo bedreven,
\nhij kon zijn lijfcorrecties aanbevelen,
\nmet deze groep gezette dames
\nzou hij zijn werk gegarandeerd
\nvolzet zien al zijn levensdagen.
\n\u2019t Verhaal over zijn kinderscharen
\nkwam eindelijk toch tot bedaren.
\nToen mochten we de woordenstromen
\nder dames nog mede aanhoren:
\nhet wel en wee hoe \u2019t vroeger was,
\nlive op dit Leuvense terras.<\/p>\n
\nom de memories op te graven
\ndeed ik een sprong van 60 jaren.
\nIk zou de Dietse Meisjesscharen,
\ngelovend in de nieuwe tijden,
\nhet vaandel kranig voor mij dragend<\/span> (***),
\nnaar \u2019t Leuvens stadspark begeleiden.
\nDaar zouden we de spreker vragen
\nde zin en waarden te verklaren,
\nde grondslag van onze idealen.
\nToen kwam de kameraad naar voren,
\ngaf mij galant een ferme hand\u2026
\nhet was Vercnocke Ferdinand!
\n\u2018k Verzwond schier in mijn nietigheid.
\nHij groot-Germaan\u2026 een Thor gelijk,
\nde tekst die ik had voorbereid
\nkwam haperend en stroef naar boven,
\nzijn glimlach hielp me ras bekomen,
\nmaar later zag ik in mijn dromen
\ndit tafereel steeds wederkomen:
\nik platte pollevies<\/span> (**) en schichtig klein
\ndaar zou niets uit te puren zijn!<\/p>\n
\njeugddromen werden ruw verstoord,
\nen zie precies acht jaren later
\nherrees ginds aan de Leieboord<\/span> (****)
\nin Deurle, het begenadigd oord,
\n\u2019t besef dat uit beider ervaren
\nwe gaaf de droom konden bewaren.
\nDe droom werd 38 jaren.<\/p>\n
\nben ik de enige die rest,
\nhet hoogbejaard zijn eist zijn tol.
\nZovelen zag ik reeds verdwijnen.
\nHun namen prevel ik somwijlen
\nen voel de dagen trager gaan
\nen zie bij nacht hun wenken aan,
\nhun glimlach en hun mededogen
\nvoor angst en pijn en vers verdriet
\nen voor de dag die in \u2019t verschiet
\nom hulp roept voor het onvermogen.<\/p>\n
\nruim tachtig jaren overschreden,
\nnog duiken mag in \u2019t jong geweld
\ndat hier vandaag is aangetreden,
\nhun lieve namen zal ik horen,
\nze hielpen me de jaren schragen
\nwetend dat bij elk onbehagen,
\nze steeds hun heul en soelaas boden,
\nde tachtigers op d\u2019eerste rij,
\nik drum niet, maar ik hoor erbij!<\/p>\n
\nkomen verraderlijk dicht aangeschoven
\nen bij dezelfde lotgenoten
\nwordt \u2019t onderwerp druk besproken:
\n\u201cHeb jij ook last van slaapproblemen?\u201d
\n\u201cOch mens, ik sukkel met de benen,
\nde reuma kriebelt in mijn handen,
\nik heb juist geboekt voor Spaanse stranden
\nmet onze Jean, mijn toeverlaat,
\ner pruttelt wat met zijn prostaat\u201d.<\/p>\n
\nen soezen er gedwee te samen.
\nAl horen ze niet bij elkaar,
\nze zijn gedropt zonder misbaar,
\ngedogen zij hun voortbestaan,
\nze hebben niets meer te verklaren,
\nhun aardse taken zijn volbracht,
\nhun eigen wil kwam tot bedaren.
\nHet is de stilte van de nacht
\ndie langzaam uit de nevel stijgt,
\nhet is hun leven zelf dat zwijgt.<\/p>\n
\nwaarom dan treuren om wat was?
\nEn worden draden die ons binden
\nsteeds losser met\u00a0 de teer beminden,
\nmen dwingt me voort te blijven leven,
\nontzegt me elke pijn, het beven.
\nAls traag de stroom van \u2019t moeizaam bloed
\nme haperend hindert bij \u2019t horen,
\ndan wordt me luchtig toegezegd:
\n\u201cHet zit er tussen beide oren!\u201d<\/p>\n
\nwie komt nog op mijn drempel staan,
\nhet lichtje in een leeg bestaan,
\nwie wil \u2018t eender verhaal aanhoren,
\nwie kan de lulligheid bekoren
\ndie de bejaarden debiteren,
\nde trouw en tucht en eerbaarheid,
\nde te behouden maagdelijkheid,
\ntoen wij nog jong en onervaren
\nde eerste kus kwamen verklaren
\nbij \u2019t biechten gaan een weinig later,
\nna de retraite bij die pater!<\/p>\n
\nen hare wufte poperijen
\ngroeiden we op in wijze jaren,
\nde \u201csturm und drang\u201d kwam tot bedaren.
\nGeen media-invloed kon ons hinderen,
\nwe waren brave kruistochtkinderen,
\ntien jaar Heverlees kostschoolleven
\nzo na waren we maagd gebleven!<\/p>\n
\nwerden mij euvels aangewreven:
\nde Belgenwet was overtreden,
\nart. 123 sec s geschonden,
\nwant met de vijand aangebonden,
\nde koningstroon had ik doen beven.
\n\u2018k Ben voor de krijgsraad toen verschenen,
\ndaar hielp me geen laattijdig rouwen,
\n\u2018k ben er ter zitting aangehouden.
\nDe cel waar ik toen aanbelandde
\nzat overvol, geen plaats te veel,
\nde jongste amper veertien jaar,
\nnaast ene vrouw uit een bordeel,
\ndie door haar rauwe confidenties
\nde duur van onze penitenties
\neen blik gaf op een ander leven,
\nen toen de straf geleden was,
\nde burgerrechten nog verloren,
\nmoest er gezocht om naar behoren
\nwerk te vinden \u201com den brode\u201d.
\nEen Brusselse biscuiterie
\nhad mij een opdracht aangeboden,
\n\u2019t was reizen voor haar zoetigheid,
\nna tien jaar gaf ik respijt,
\ner volgde nu een nieuwe tijd,
\nhet leraarsambt werd voorbereid.
\nNa veel interims allerhande
\nben \u2018k in Assumpta aangeland.
\nDaar leefde ik zovele jaren
\neen sliert collega\u2019s nader kennen,
\nhun wel en wee, hun commentaren,
\nhun vriendschap, hun genegenheid,
\neen groep van diverse pluimage.
\nDaar zal ik later over schrijven
\nmocht ik de negentig overschrijden,
\ndan word ik weder blij verrast,
\nben ik weer hun gevierde gast.<\/p>\n
\nwil ik het eind van mijn gedicht
\nover \u201cDe Vriendschap\u201d nog herhalen:<\/p>\n
\nstuur dan de vrienden dit bericht:
\nde tocht gaat naar het Eeuwig Licht,
\ndaar wacht op u aan d\u2019overkant
\nnog sterker dan de aardse band
\nde Vriendschap in \u2019t Beloofde Land!\u201d<\/p>\n