{"id":2144,"date":"1950-11-07T16:13:01","date_gmt":"1950-11-07T16:13:01","guid":{"rendered":"https:\/\/www.antillia.be\/blog\/?p=2144"},"modified":"2023-05-16T11:36:04","modified_gmt":"2023-05-16T09:36:04","slug":"dinsdag-7-november-34ste-brief","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.antillia.be\/blog\/dinsdag-7-november-34ste-brief\/","title":{"rendered":"Dinsdag 7 november Nand 34ste brief"},"content":{"rendered":"

Gistel, 7.11.50<\/em><\/p>\n

Liefste,<\/p>\n

De schone en intieme Maandag\u00a0 in de Scheldestad die je mij hebt geschonken doet mij mijn vertrouwde omgeving enigszins vreemd aanvoelen. De groene specht (hij heeft een rood mutsje als jij ..) de roodborst en de ekster zoeken te vergeefs mijn aandacht te trekken. Mijn ogen volgen achteloos hun bewegingen ; het is nog Scheldelucht en vergezicht die om mij blijven hangen .. Kranen knarsen, ertsblokken knetteren in de spoorwagens .. Ik zie een scherp gesneden boeg, een bleek, uitheems gelaat aan een patrijspoort van een roestige kombuis.. Een kleurige schouw, een uit-geschuurde dek, een onrustig fladderende vlag .. hoe kan dat alles verlokken. Jij ook hebt het gevoeld, nietwaar? \u201cMon enfant, ma soeur .. songe \u00e0 la douceur, d\u2019aller la-b\u00e0s, vivre ensemble ..\u201d (1) Ik sluit hierbij in: een versje uit dezelfde drang geboren, het is in de gevangenis geschreven, maar het werd gericht aan haar die ik later \u201cwellicht eens lief zou hebben\u201d, dus aan jou, Liefste mijn ! (2) Het zegt wat ik herhaaldelijk in het leven ondervond, en wat wij nu ook beleven : lijden maakt het geluk schoner en dieper .. Het is niet nodig naar verre vreemde kusten te stevenen om te weten wat geluk is: het ligt binnen ons bereik. Laten wij het grijpen. Laten wij leven naasteen, zoals wij schreden door de hoge stilte van de Boekenbeurs langs de vele kleurrijke boeken als langs zoveel opgetogen aangezichten. Boven ons Mozarts wiegelied (3), naast mij mijn geliefde, zacht meeneuri\u00ebnd .. Liefste mijn, laten wij ons leven schrijven als een schoon nieuw boek: een zonderling ontroerend verhaal waaruit het laag bij de grondse gebannnen is, maar waarin toch gretig en bloedwarm leven klopt, dat alle hunkeringen in alle vervullingen\u00a0 kent ! Het was mij een grote voldoening te zien hoe je geboeid was daar, en dus genoot van Cocteau\u2019s hooggestemde (en soms haast burleske) film (4). Wij moeten ons bestaan afstemmen op fijne, zeldzame dingen, ons voeden met de gedachten en de verbeeldingen van hoog-begaafden, zij die meer mens zijn dan de anderen, d.w.z. meer \u201cgeest\u201d zijn, die zijn tegenover de meesten wat een kamerorkest is tegenover een dorpsfanfare (ai, die Sint-Jansvrienden! Arme beuzelige Claes met zijn \u201csucces\u201d!) (5) Hoe heb ik die paar uren in de bios naast je en van je genoten, mijn levende, warme, zijde-zachte lief ! Zo zie ik je, zo heb ik je sedert mijn jeugd gezien, dus sedert mijn geboorte (en ik schrijf met jou \u201cvan alle tijden\u201d), als mijn \u201calles\u201d, de levende belichaming van al het schone dat ik ooit puurde uit het bestaan, de honing uit de wonderbaarste bloemkelken die de bedwelmende mede der dichters is. Bedwelm mij, lief, altijd, laat mij aan jou drinken als aan een broos gesneden zomer. Laat mij hevig van deze aarde zijn en hevig de aarde ontstijgen. Laat mij elke zoete lijn van je lijf als een zachte deining in mij voelen bewegen, draag mij, verhef mij, maak mijn geest licht, bevrijd mij opdat ik blijve
\njou Nand<\/p>\n

Raratonga<\/p>\n

Konden wij reizen, gij en ik,
\no geliefde mijn,
\nverre van nood en pijn,
\nop een broos getuigde brik
\nof een blanke brigantijn,
\ndan zouden wij saam, wij beiden,
\nde bevende zeilen spreiden
\nen stevenen, vredig en vrij,
\nde deemstering voorbij.<\/p>\n

Aan een morgenlijke kust
\nzouden wij \u2019t anker haken,
\nen zalig ontwaken
\nsmarten onbewust.<\/p>\n

Louter azuur en zon-verloomd,
\neen blauw blazoen met goud doorboomd
\nglanst hier de zee: de aarde
\nmet ooft en sappen mild,
\nbloeit welig wild,
\nin rood-koralen gaarde
\npraalt de bedaarde
\nrijk geschubde vis.
\nDe nachten geuren bloemenfris.<\/p>\n

Maar ach, wat zou geliefde mijn,
\nzonder nood, zonder pijn,
\nonze liefde zijn?
\n(in \u201947 voor jou geschreven) (2)<\/p>\n

\n

(1) “Mon enfant, ma soeur…”: uit\u00a0 “L’invitation au voyage<\/span><\/a>” , een gedicht van Charles Baudelaire<\/span><\/a> (1826-1867) in\u00a0‘Les Fleurs du mal’ (1857):<\/p>\n

“Mon enfant, ma soeur,<\/span><\/em>
\nSonge \u00e0 la douceur<\/em><\/span>
\nD’aller l\u00e0-bas vivre ensemble !<\/em><\/span>
\nAimer \u00e0 loisir,<\/em>
\nAimer et mourir<\/em>
\nAu pays qui te ressemble !<\/em>
\nLes soleils mouill\u00e9s<\/em>
\nDe ces ciels brouill\u00e9s<\/em>
\nPour mon esprit ont les charmes<\/em>
\nSi myst\u00e9rieux<\/em>
\nDe tes tra\u00eetres yeux,<\/em>
\nBrillant \u00e0 travers leurs larmes.<\/em>
\nL\u00e0, tout n’est qu’ordre et beaut\u00e9,
\n<\/span>Luxe, calme et volupt\u00e9.<\/em>
\nDes meubles luisants,<\/em>
\nPolis par les ans,<\/em>
\nD\u00e9coreraient notre chambre ;<\/em>
\nLes plus rares fleurs<\/em>
\nM\u00ealant leurs odeurs<\/em>
\nAux vagues senteurs de l’ambre,<\/em>
\nLes riches plafonds,<\/em>
\nLes miroirs profonds,<\/em>
\nLa splendeur orientale,<\/em>
\nTout y parlerait<\/em>
\n\u00c0 l’\u00e2me en secret<\/em>
\na douce langue natale.<\/em>
\nL\u00e0, tout n’est qu’ordre et beaut\u00e9,<\/em>
\nLuxe, calme et volupt\u00e9.
\nVois sur ces canaux<\/em>
\nDormir ces vaisseaux<\/em>
\nDont l’humeur est vagabonde ;<\/em>
\nC’est pour assouvir<\/em>
\nTon moindre d\u00e9sir<\/em>
\nQu’ils viennent du bout du monde.<\/em>
\n– Les soleils couchants<\/em>
\nRev\u00eatent les champs,<\/em>
\nLes canaux, la ville enti\u00e8re,<\/em>
\nD’hyacinthe et d’or ;<\/em>
\nLe monde s’endort<\/em>
\nDans une chaude lumi\u00e8re.<\/em>
\nL\u00e0, tout n’est qu’ordre et beaut\u00e9,
\n<\/span>Luxe, calme et volupt\u00e9.”<\/em><\/p>\n

De Standaard<\/em> (8 mei 1954)<\/a> noemt dit gedicht ‘Vercnocke’s Invitation au voyage’, dus hier ook een verwijzing naar Baudelaire:<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

(2) “ik sluit hierbij een versje”: manuscript uit Nands po\u00ebziedagboek in de gevangenis van het gedicht “Raratonga<\/span>” (11.9.47). In dit hoofdstuk een uitgebreide uitleg, o.a. over de titel en de betekenis ervan<\/a>. Dit gedicht gaf ook de naam aan deze biografie.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

(3) “Mozarts wiegelied “:<\/p>\n