![\"\"](\"https:\/\/www.antillia.be\/blog\/wp-content\/uploads\/1950\/08\/Liefste-1.jpg\")
<\/a>\u00a0 \u00a0![\"\"](\"https:\/\/www.antillia.be\/blog\/wp-content\/uploads\/1950\/08\/Liefste-2.jpg\")
<\/a><\/p>\nGistel den 28.8.50<\/em><\/p>\n Liefste, Ps: Ik weet niet w\u00e1\u00e1r en voor welk publiek je optreedt zondag a.s.<\/p>\n Commerntaar<\/strong><\/p>\n (1) “melancholia”: “Mild und leise wie er l\u00e4chelt (Isoldes Liebestod)” uit: \u201eTristan und Isolde\u201c, Richard Wagner<\/a><\/span>\u00a0(1813-1883)<\/p>\n (ondertiteld, de zang begint op 10:00 min.)<\/p>\n
\nMaandag avond, thuiskomst na twee belevenisrijke dagen.. Mijn aangezicht en nek zijn bruin gebrand door de zon, in mijn herinnering zingt een zoete \u201cmelancholia\u201d (1). Dezen morgen deed ik nog een wandeling langs het water: groot en glimmend lag het er in haast roerloze rust. Ver, onwezenlijk ver aan de kim, de vissersvloot. De mailboot die \u2019s avonds te voren zo aan haar meertrossen rukte, voer uit.. Ik heb mij neergezet, ietwat vermoeid, stil, uiterlijk stil: ergens onder de stille oppervlakte bewegen heimelijke stromingen. De storm is niet geheel gaan liggen (ligt hij wel ooit helemaal stil?) Ik zie voor mij uit: niets dan verte, tot ik ni\u00e9ts meer zie. Er gaat een andere verte open: die in ons. Hoe goed is het de wereld-in-jezelf te voelen woelen, te luisteren naar haar gestadige golfslag, naar haar ebbe en vloed zonder einde! Het lijden dat met een ijskorst zoveel had toegevroren is machteloos gebleken. Ik hoor het knallen van de schotsen, de wateren zijn bevrijd: het is voorjaar, het is lente. Het hart is sterker dan het lijden. Ik weet dat ik nog aarzel, dat ik schrik heb voor dit plotseling ontwaken. Vandaag heb ik voor het eerst mijn schroom ietwat overwonnen, en er mij rekenschap van gegeven dat jij mijn \u201cLiefste\u201d bent. Liefste, liefste, het ruiste zo plots door mijn denken. Liefste! Zoete zang die zoveel aankondigt. Nog durf ik je niet met al de namen te noemen die in mij opwellen en waaronder de allermooiste: mijn kind, kind van mijn gedachte, van mijn zoeken en twijfelen, van mijn lijden en mijn hele Zijn. Met bevende handen, zo grijp ik dit geluk aan: zo licht breekt dit bezit, wijl al te broos, in onze vingeren zelf. Je zegt mij dat je eindelijk vond datgene waarnaar je heel je leven hebt verlangd.. Hoe groot moet je geluk zijn, Liefste; welke genade is dan je leven te beurt gevallen! Ik sta en wacht, en huiver om wat een zalige belofte is, een nabije zekerheid, een onnoemelijk geluk.
\nZie, het geluk is veeleisend. Het wil dat wij voor het bezit van zijn verrukkingen, bereid zijn onszelf veel te ontzeggen\u2026 Zullen wij boven dit alles heen onze \u201ccommunie\u201d bewaren, zullen wij ons eigen bestaan weten te dwingen naar de ascese van het volledig \u00e9\u00e9n-zijn?
\n\u2026 Ik heb mijn pen een wijle neergelegd. Is het volledig \u00e9\u00e9n zijn wel mogelijk? Deze vraag althans kan ik met \u201cja\u201d beantwoorden. De geschiedenis toont ons voorbeelden van twee mensen, lijf \u00e9n ziel, tot \u00e9\u00e9n verbonden wezen. Ken je de sonnetten van Elizabeth Barret, \u201cSonnets from the Portuguese\u201d? Zij zijn gericht aan den dichter Browning en zingen hun beider grote, levenlange liefde. \u201cI love thee with the breath, smiles, tears of all my life\u201d.. (2)
\nWie zoiets zeggen kan, weet wat liefde is.
\nHet is nu stil in mijn studio. Een onweer trok boven ons hoofd voorbij. Ik heb er zeer weinig van bemerkt. Maar de plotse stilte na het den ruisenden regen, brengt mij ineens zo dicht bij jou. Het moet schoon zijn te zitten in eenzelfde stilte met de geliefde. Elk is bezig met zijn werk. Ik zie je zitten onder de schemerlamp, lezend, misschien naaiend aan heel kleine kleertjes..
\nIk zoen je innig, Nand<\/p>\n