Gistel den 22.1.51<\/p>\n
Liefste,
\nMijn kamer opruimend om de sporen van het week-end \u201cuit te wissen\u201d, vind ik hier het \u201cDroomboek\u201d, vergeten !. Onwillekeurig moest ik lachen .. je was er z\u00f3 door geboeid. Moet ik het ding meebrengen? Je gelooft er toch niet aan? Waren wij bijgelovig dan hadden wij dit week-end reden gehad om z\u00e9er te vrezen .. Herinner je het vers uit het sonnetje dat ik je schonk over den ring? \u201cKlare kleinood dat nooit de tijd zal tanen..\u201d Vermetele woorden blijkbaar, die de schikgodinnen niet gaarne horen, want zie : mijn Liefste toont mij den bewusten ring, en de parel is weg .. Er gaapt een gat als een schedelholte waarin geen oog meer zit .. ik heb daarop heel den tijd zitten denken. Een vreemd samentreffen. Ik bezing den ring, verhef onze liefde als een dartele straal aan hoofsen band, enz .. en het klare kleinood is helaas, nog eer de eeuwigheid is aangevangen, (gelukkig niet reddeloos) \u201cgetaand\u201d ! Een reden om voortaan bescheiden te zijn : het zijn de goden die eeuwigheid schenken, en zij zijn zeer gierig met hun gaven. En toch mogen wij hen dankbaar zijn : de ring is onttakeld, onze liefde staat ! Werkend voor mijn raampje (en hard ..) zag ik vandaag onze vriesganzen die in lange rijen uit het Zuiden terugkeerden. Zij vlogen in een grote \u201cV\u201d die kronkelde als een lange wimpel in den wind, de kustlijn langs, het Noord-Oosten in. Ik heb nog lang het Noorden in gestaard, als het ware opgeheven door een gevoel van schaduwloze berusting. Hoe heeft alles in de natuur zijn tijd. Wij hadden de ganzen naar \u2019t Zuiden zien vluchten voor de koude; nu keren zij naar het Noorden terug .. \u201cde koude is voorbij\u201d melden zij, \u201cwij vrezen niet meer\u201d. Gedreven door onnaspeurbare krachten, kiezen zij zonder falen den weg die hen naar hun \u201chaardstede\u201d terugvoert. Wat zijn wij doolaards daarnaast ! Hoe onzeker zijn onze schreden, hoe tasten wij als blinden door het leven, zoekend, strevend, struikelend, ons schier telkens vergissend .. Redeloos overmoedig enerzijds, dan weer vol vreze en levensangst anderzijds .. En vinden wij dan de oase van het geluk, hoe wordt alles vergiftigd door het vooruitzicht van mogelijk en dikwijls onafwendbaar gemis. Shakespeare heeft dat zo goed uitgedrukt in een van zijn sonnetten. Van zijn liefde schrijft hij : dat hij weent om het bezit van wat hij vreest te verliezen (*). Zijn wij te beklagen als, met heimwee naar hun zorgenlozen staat, wij de ganzen hun onfeilbaren weg zien volgen, gestuurd door een zekerheid die geen redeneren kent? Of te benijden? .. Het is geloof ik, heel eenvoudig de losprijs voor het mens-zijn. En hoe hoger en meer verfijnd mens men is, des te meer zal men worden verscheurd door de vele raadselen die ons omringen en het eigen hart met duisternis vullen .. Het is een grote genade te mogen zoeken, twijfelen, aarzelen, lijden. Het maakt elk ogenblik van het bestaan broos en kostbaar, de geest wordt een zeldzaam instrument dat zeer gevoelig en zeer gespannen, ook verbazend vreemde trillingen uitzendt, die alleen uitverkorenen begrijpen. Liefste laten wij de ganzen hun onbewuste zekerheden ! Wij zijn voor beters geboren. Met Goethes Prometheus zijn wij een geslacht geroepen om \u201czu leiden, zu weinen, zu geniessen, und zu freuen sich\u201d. Wij zijn mensen, en hebben elkander lief. Wij horen bij de uitgelezenen die in de verborgenheden dringen, en de stemmen horen die den ingewijden worden voorbehouden. Zijn wij niet rijk, niet .. gelukkig?
\nIk zoen je stil
\nje Nand<\/p>\n
(*) Nand verwijst hier naar sonnet 64\u00a0 van Shakespeare (zie laatste versregel):<\/p>\n
When I have seen by Time\u2019s fell hand defaced<\/em> Vertaling door Willem Van der Vegt<\/a>, 2008:<\/p>\n Zag ik hoe Tijd met woeste hand de sporen (**) ” Goethe\u2019s Prometheus”: Hymne van Goethe (1749-1932) uit zijn “Sturm und Drang”-tijd (geschreven rond 1772-1774, hij was toen vooraan in de twintig). Nands citaat is te lezen aan het slot.<\/p>\n (achtergrondinformatie over deze hymne zie: bespreking in het Engels<\/a> of in het Duits<\/a>)<\/p>\n Tekst:<\/p>\n (Sp\u00e4te Fassung)<\/em><\/p>\n Bedecke deinen Himmel, Zeus,<\/em> Gistel den 22.1.51 Liefste, Mijn kamer opruimend om de sporen van het week-end \u201cuit te wissen\u201d, vind ik hier het \u201cDroomboek\u201d, vergeten !. Onwillekeurig moest ik lachen .. je was er z\u00f3 door geboeid. Moet ik het ding meebrengen? Je gelooft er toch niet aan? Waren wij bijgelovig dan hadden wij dit week-end reden gehad … <\/p>\n
\nThe rich-proud cost of outworn buried age;<\/em>
\nWhen sometime lofty towers I see down-ras\u2019d,<\/em>
\nAnd brass eternal slave to mortal rage;<\/em>
\nWhen I have seen the hungry ocean gain<\/em>
\nAdvantage on the kingdom of the shore,<\/em>
\nAnd the firm soil win of the wat\u2019ry main,<\/em>
\nIncreasing store with loss, and loss with store;<\/em>
\nWhen I have seen such interchange of state,<\/em>
\nOr state itself confounded to decay;<\/em>
\nRuin hath taught me thus to ruminate \u2013<\/em>
\nThat Time will come and take my love away.<\/em>
\nThis thought is as a death which cannot choose<\/em>
\nBut weep to have that which it fears to lose<\/span>.<\/em><\/p>\n
\nVan rijk begraven trots heeft aangetast,
\nOoit was die steenhoop een verheven toren,
\nHet brons is nu vervallen en bekrast,
\nZag ik hoe hongerig de oceaan
\nTerrein veroverde op koning strand,
\nMaar elders zijn gebied weer af moest staan,
\nGroei in verlies, verlies in groei ontvangt,
\nZag ik naar deze wisseling van status,
\nNaar status zelf, vervallen en verdwenen,
\nGaf me dat wel te denken wat het waard is:
\nWant Tijd zal komen om mijn lief te nemen.
\nIk sterf bij dat idee, heb niets te kiezen
\nEn huil om wat ik heb maar moet verliezen<\/span>.<\/p>\n
\nMit Wolkendunst,<\/em>
\nUnd \u00fcbe, dem Knaben gleich,<\/em>
\nDer Disteln k\u00f6pft,<\/em>
\nAn Eichen dich und Bergesh\u00f6hn;<\/em>
\nMu\u00dft mir meine Erde<\/em>
\nDoch lassen stehn,<\/em>
\nUnd meine H\u00fctte, die du nicht gebaut,<\/em>
\nUnd meinen Herd,<\/em>
\nUm dessen Gluth<\/em>
\nDu mich beneidest.<\/em>
\nIch kenne nichts Aermeres<\/em>
\nUnter der Sonn’, als euch, G\u00f6tter!<\/em>
\nIhr n\u00e4hret k\u00fcmmerlich<\/em>
\nVon Opfersteuern<\/em>
\nUnd Gebetshauch<\/em>
\nEure Majest\u00e4t,<\/em>
\nUnd darbtet, w\u00e4ren<\/em>
\nNicht Kinder und Bettler<\/em>
\nHoffnungsvolle Thoren.<\/em>
\nDa ich ein Kind war,<\/em>
\nNicht wu\u00dfte wo aus noch ein,<\/em>
\nKehrt’ ich mein verirrtes Auge<\/em>
\nZur Sonne, als wenn dr\u00fcber w\u00e4r’<\/em>
\nEin Ohr, zu h\u00f6ren meine Klage,<\/em>
\nEin Herz, wie mein’s,<\/em>
\nSich des Bedr\u00e4ngten zu erbarmen.<\/em>
\nWer half mir<\/em>
\nWider der Titanen Uebermuth?<\/em>
\nWer rettete vom Tode mich,<\/em>
\nVon Sklaverey?<\/em>
\nHast du nicht alles selbst vollendet,<\/em>
\nHeilig gl\u00fchend Herz?<\/em>
\nUnd gl\u00fchtest jung und gut,<\/em>
\nBetrogen, Rettungsdank<\/em>
\nDem Schlafenden da droben?<\/em>
\nIch dich ehren? Wof\u00fcr?<\/em>
\nHast du die Schmerzen gelindert<\/em>
\nJe des Beladenen?<\/em>
\nHast du die Thr\u00e4nen gestillet<\/em>
\nJe des Ge\u00e4ngsteten?<\/em>
\nHat nicht mich zum Manne geschmiedet<\/em>
\nDie allm\u00e4chtige Zeit<\/em>
\nUnd das ewige Schicksal,<\/em>
\nMeine Herrn und deine?<\/em>
\nW\u00e4hntest du etwa,<\/em>
\nIch sollte das Leben hassen,<\/em>
\nIn W\u00fcsten fliehen,<\/em>
\nWeil nicht alle<\/em>
\nBl\u00fcthentr\u00e4ume reiften?<\/em>
\nHier sitz’ ich, forme Menschen<\/em>
\nNach meinem Bilde,<\/em>
\nEin Geschlecht, das mir gleich sey,<\/em>
\nZu leiden, zu weinen,<\/span><\/em>
\nZu genie\u00dfen und zu freuen sich<\/span>,<\/em>
\nUnd dein nicht zu achten,<\/em>
\nWie ich!<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"