{"id":541,"date":"1950-08-23T08:34:24","date_gmt":"1950-08-23T08:34:24","guid":{"rendered":"http:\/\/antillia.be\/blog\/?p=541"},"modified":"2023-05-19T04:21:03","modified_gmt":"2023-05-19T02:21:03","slug":"23-augustus-nand","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.antillia.be\/blog\/23-augustus-nand\/","title":{"rendered":"Woensdag 23 augustus Nand 7de brief"},"content":{"rendered":"

Beste Simone,
\nIk heb een paar dagen moeten wachten eer ik kon schrijven. Zoveel hebben wij in die korte uren beleefd, zoveel heerlijks en minder heerlijks dooreen (niet onze schuld!) dat ik alles heb moeten laten bezinken. Vanavond dan, waart er een ingetogen schemering rondom het huis, uit de lampekap valt een intiem licht op mijn papier en handen, ik hoor gedempt Tjaikovsky\u2019s Pathetische Symfonie\u00a0(1)\u00a0<\/sup>met haar levensdronkenheid en huiveringzware doodsgedachte door de kamer ruisen, en ik denk aan jou. Ik heb dan maar mijn tekengerief weggelegd\u2026 Je begrijpt het vers niet dat ik voor je schreef? Kon je hier met mij zitten luisteren naar deze grootse en sombere muziek, hier aan mijn zijde, of dichter nog, het zou mij niet moeilijk vallen het je uit te leggen. Het mensenhart, dieper en zwarter dan de nachtelijke stroom \u2013 is dat niet duidelijk? Het hart met zijn hunkeringen, zijn angst, zijn twijfel, zijn ongeneeslijke eenzaamheid maar ook zijn plotse en onverklaarbare verrukkingen, het l\u00e9vende hart \u2013 wat is daarneven het levenlooskoude water? Is ons hart, raadsel der raadselen, niet zwarter dan het water, dat zijn duisterheid niet kent? Zijn wij, jij en ik, niet daarenboven een gemeenschappelijk lijden rijk, dat achter slot en grendel dit zwarte hart nog tot zwarter diepten heeft uitgegraven(2)<\/sup> ? En de bloesem aan deze diepte ontstegen \u2013 wat is zij anders dan het plotse licht dat je in een paar onvergetelijke ogenblikken zaterdag j.l. het hele gelaat verheerlijkte? Nu weet ik ook waarom ik ineens een \u201cander\u201d gezicht v\u00f3\u00f3r mij zag. Denk aan het hoektafeltje onder het brandglas in \u201ceine kleine Conditorei\u201d(3)<\/sup> . Je spontaan gevoel had je trekken als het ware vergeestelijkt. Dit duurt evenwel niet. Zo\u2019n intense communie\u00a0(4)<\/sup> verdraagt geen tijd, slechts \u00e9\u00e9n vluchtig ogenblik. De gevoelsgolf verebt: het aangezicht wordt weerom mens, mond en oren. Het baat niet dat wij ons wat voorliegen: het is niet meer spontaan, de betovering, de extase is weg. Het zijn ogenblikken van genade die wij zelf niet kunnen oproepen. Deze gedachte kwelde mij bij de \u201cmoka\u201d te Westende\u00a0(5)<\/sup>\u00a0 . Ik had een smaak van proza\u00a0(6)<\/sup> in den mond, en was blij weerom zeelucht in te ademen\u2026 Proza waren ook de omstandigheden waarin ik je voor het eerst hoorde zingen. (Ik hoop intussen dat de zaak in orde kwam?) Ik wenste dat ik eerstdaags voor mensen die het waarderen kunnen, jou stem kon laten horen in bv. Een wiegelied van Mozart\u00a0(7)<\/sup> , \u201cSolveig\u2019s lied\u201d\u00a0(8)<\/sup> of \u201cIch liebe dich\u201d\u2026\u00a0(9)<\/sup> met het spontaan gevoel waaraan je zo rijk bent, doch stijlvol en beheerst. De muziek, zie je, is voor mij die heel eenzaam leef, d\u00e9 grote aanwezigheid. Ik kies \u2019s morgens de keurige programma\u2019s uit voor heel den dag, en als ik zit te tekenen of te schilderen, luister ik naar Mozart, Schuman, Rimsky-Korsakoff\u2026
\nJij draagt goed voor, vermoedelijk? Ik zie met vreugde het ogenblik te gemoet waarop jij mij eens iets van mij zult \u201czeggen\u201d \u2013 ik hou nl. niet van akademische declamatie, een vers moet m.i. schier gepreveld worden, niet door overdreven articulatie gescandeerd\u00a0(10)<\/sup> d.w.z. van zijn zingende macht ontdaan. Daar zijn voor ons, als \u2019t God belieft, zoals de mensen hier zeggen, nog veel zalige uren weggelegd.<\/p>\n

Je, Nand<\/p>\n

Commentaar<\/strong><\/p>\n

(1)<\/sup>\u00a0“Pathetische Symfonie”: “Symfonie nr. 6 in b-mineur, Path\u00e9tique<\/a><\/span>, opus 74 uit 1893 is de laatste symfonie van Pjotr Iljitsj Tsjajkovski<\/a>,<\/span> en tevens zijn laatst voltooide werk. Hij droeg de symfonie op aan zijn neef Vladimir Davydov.”<\/p>\n