Woensdagavond, 23\/8\/50<\/p>\n
Beste Nand, In deze veilge avondschoot bereikt me nader in dit uur. gekomen aan de laatste tij Ik noem Uw naam rond dit gemis Slechts aan de rand van Uwe droom Commentaar<\/strong>:<\/p>\n (1)<\/sup>\u00a0 “Fidelio” (Opmerking: belangrijk in dit verband is de inhoud van deze opera, zie aldaar)<\/em><\/p>\n
\nDe avondpost was mild. Nu ik zeer traag je brief herlees, ben je onhoorbaar tot mij gekomen\u2026 tastbaar bijna. Hoor ik je z\u00f3 eigen korte dromenlach. Ja, alle ondefinieerbare onrust van deze drukke lome dagreis is weggedreven \u2013 Ik sta naast je vanavond, buiten jou slechts aanhankelijk van een weigerig woord en een bestendig verlangen, je te bekijken en je te zeggen: mijn jongen. Toen jij me gisteravond schreef mijmerde ik om Beethoven\u2019s \u201cFidelio\u201d\u00a0(1)<\/sup>, tijdens de uitzending tekende ik \u2019n paar herinneringen neer. Was dit het ogenblik onzer \u201ccommunie\u201d\u00a0(2)<\/sup>? Het moet bevrijdend op je inwerken elk gevoelen in de minste nuance te kunnen vertolken in de muziek. Ik hoefde maar de ogen te sluiten en je ging voor me uit, z\u00f3 dat ik je peinzend hoofd telkens opnieuw ontdek: groot en getekend \u2013 en zo zacht terzelfdertijd. Heeft het geluk in mij een tweede gestalte gekregen dat ik alle dagelijkse handelingen anders zie. Ik hoor me zelve een ganse dag praten, laat me glimlachen ook om d\u00e0t zielloos practische van dit leven maar plots rijpt het beeld in mij\u2026 en hoe groeit de pijn om een gemis zelfs tot vreugde uit omdat jij ze \u201cgemeenschappelijk\u201d noemt. Ja Nand, hoe zou ik het niet begrijpen, want zelfs de pijn om elke onrust om elk verlangen wordt overstelpt door de beheersing van je woord. Wanneer je beeld mij een ganse dag vergezelt \u2013 het is vreemd \u2013 is het minder vaak een facet van onze tastbare ontmoeting. Neen, ik zie je aan het werk met je kleuren gezelschappen ik voel me zeer klein worden bij je en zeer stil onderga ik de wijding van je \u201coneindigheidsdrang\u201d die aan geen persoon noch tijd gebonden slechts je schepping beoogt. Het doet me pijn \u2013 ben ik nog te fel geklonken aan klein-menselijke verlangens aan uiterlijk vertoon? Leer me deze eenzaamheid aanvaarden en het raadsel in mezelve gedogen. Laat jou visie van die kleurensymfonie in me doordringen tot ik zelf gans vastgezogen wordt op je palet in een heftig rood maar dat jij uitborstelt en mengt en herwerkt met elke nieuwe penseeltrek z\u00f3 dat je elke schakering weervindt en ik je gelukkig weet al ware het maar vluchtige ogenblikken een enkele \u201cextase\u201d. Ik had niet vergeefs een leven lang op dit wonder gewacht. Jij hebt een floers gelicht over een wereld waarin ik me zelf volledig verloor, mag ik het je simpelweg bekennen \u2013 hoor ik je lach weer ergens om m\u2019n dwaze hoofd?
\nIk zong je straks \u201cMozarts Wiegelied\u201d\u00a0(3)\u00a0<\/sup>zeer weifelig omdat je bezig was. Ik meen dat je luisterde al keek je niet op. Ik ben gelukkig! Zag ik de glans over de donkere diepten van je verlangen eveneens?
\nOm de woorden die rond mijn \u201cweigerige\u201d naam beginnen groet ik je heel innig
\nJe meisje<\/p>\n
\nzijt gij me ver\u2026 zijt gij me na?
\nO, zeg me waar ik henenga
\nDe grens van leven en van dood<\/p>\n
\nWaar groeit Uw wenk, waar Uw bevel
\nin dagen die ik eenzaam tel
\nen bij de nacht ter wake stuur<\/p>\n
\nwas het de vrouw of nog het kind
\ngedreven naar Uw mild bewind
\nof glorierijke heerschappij<\/p>\n
\nen wenk het beeld in mijn bereik
\nnog dronken van zijn donker rijk
\nmaar aan geen tijd gebonden is<\/p>\n
\nvraag ik de gunst Uwer gen\u0101
\nIk weet U ver\u2026 en toch zo n\u0101
\naan deze avondlijke zoom \u2013<\/p>\n